Een nieuw jaar, met een goed voornemen

Vandaag is 2011 begonnen. 2010 Is een enerverend jaar geweest. Pa's ziekte (en gelukkig zijn herstel) en de perikelen rond Micha's schoolgang hebben, naast een toch redelijk drukke baan, veel energie gekost. De consequentie was onder andere het niet bijhouden van mijn blog. Het moet niet gekker worden: maar daar heb ik zelfs kritiek op gekregen. Klaarblijkelijk zijn meer mensen geïnteresseerd in het leven en welzijn aan de Kerseboomgaard dan ik me vooraf had voorgesteld. Eén goed voornemen voor 2011: het bijhouden van dit blog.

Micha's schoolperikelen
Aldus beginnen we met de rest van 2010. in de kop zei ik het al: de perikelen rond Micha's schoolgang. Onze Micha is als zesjarige vanuit Taiwan in Nederland aangekomen. Als zesjarige zit je al in een systeem. in Nederland (en veel andere landen, waaronder Taiwan) ben je dan al schoolgaand kind. Dan heb je al kennis gemaakt met taal. Je kunt al praten, bent in staat om je wensen en behoeften kenbaar te maken en je hebt zelfs de eerste stappen gezet op het gebied van lezen en schrijven. Als je dan op je zesde wordt weggehaald uit Taiwan, feitelijk wordt ontworteld, en opnieuw wordt "geënt" in Nederland, dan heb je een mentaal een behoorlijke klus te klaren.
Als ouders probeer je je kind zo goed mogelijk in de vaart der volkeren op te stuwen. Tenminste: wij wel. Na ampel beraad thuis kozen we ervoor om Micha in te laten stromen in groep 3 van de school waarop zijn broer Guido al les volgde.
Er was één belangrijk verschil tussen Guido en Micha: Guido had twee jaar de tijd om te "kleuteren", Micha mocht meteen aan de bak in groep 3. Daar ligt de focus op prestatie. Achteraf bezien wellicht niet zo'n handige keuze, omdat Micha én moest wennen aan zijn nieuwe situatie én direct prestaties moest leveren. De verwachting van ons 9en van school) was dat Micha er met wat extra begeleiding er zou moeten kunnen komen.
Die begeleiding bleef binnen het klaslokaal echter achterwege. Buiten de klas gebeurde er wel wat, maar pas bij de afsluiting van groep drie kwam ter sprake dat een overgang naar groep 4 toch wel wat moeilijk zou kunnen worden. Toen werd het hele arsenaal aan ondersteuning (logopedie, remedial teaching, aparte lesprogramma's uit het rek getrokken. Micha was daar echter nog helemaal niet aan toe. Hij was nog bezig met te accepteren dat hij uit Taiwan was weggehaald en dat hij, geheel zijns ondanks, kaaskop was geworden. Hij moest nog accepteren dat die vreselijke man die hem uit Taiwan had gehaald vanaf nu zijn vader zou zijn. En wanneer dei man (ik dus) zijn papa zou worden: er was er maar een die dat zou uitmaken: Micha zelf dus. En hij vond dat de tijd nog lang niet rijp was.
Dat duurde dan ook nog wel even. Eigenlijk is het pas de laatste vier maanden dat Micha uit zichzelf op schoot kruipt en zijn papa uit zichzelf betrekt bij wat hij wil of doet. In die zin is er gelukkig heel veel gewonnen.
Dat Micha het moeilijk had, dat viel op school wel op. Maar hun voorstel: speciaal onderwijs, dat was voor ons niet één, maar wel honderd bruggen te ver. Belangrijk voor een adoptiekind is de consistentie van zijn omgeving. Wat niet mag gebeuren is dat er wéér een wijziging komt, waarin het adoptiekind de drijvende factor is. Wij wilden dus niet en pleitten voor doubleren in groep 4. Pas nadat we daar een hoogleraar met als specialisatie adoptie tegenaan hadden gegooid, ging de school overstag. Micha zit nu dus weer in groep 4 en kan redelijk meekomen. Ondertussen oefenen we (en vooral Olga, en óók Guido) met Micha om met name zijn leesvaardigheid op peil te brengen. Elke vorm ban onderwijs vraagt om taalbegrip: kunnen lezen en interpreteren wat er staat. Technisch en begrijpend lezen dus. En dat technische lezen is randvoorwaardelijk voor het begrijpende lezen. Micha begint nu de aansluiting te vinden.
Als laatste: het rugzakje. Om op school te blijven is extra begeleiding nodig. de school kan een paar uur per week leveren, maar intensievere begeleiding, vanuit een instituut voor speciaal onderwijs, moet van buiten komen. En dat moet worden betaald. Dat heet een rugzakje en kan worden toegekend als er zware taalproblemen zijn. de verwachting was dat dit het geval zou zijn voor Micha, maar inmiddels weten we dat het verzoek zal worden afgewezen: het is een zogenaamd tweedetaalprobleem. Een probleem in relatie tot de tweede taal, terwijl Micha, in tegenstelling tot veel Turkse, Marokkaanse en andere geïmmigreerde kinderen, geen eerste taal meer heeft. An sich kunnen we de beslissing billijken, maar we vrezen weer voor de de batten met school. Alles bij elkaar gaat hier flink wat tijd, maar ook energie in zitten. dat zal in 2011 niet minder worden. Ons ventje is dar echter meer dan waard!

Taekwondo
Naast tennis (voor Guido en tegenwoordig ook Micha) en judo (Micha) beoefenen onze beide mannen taekwondo: een Koreaanse zelfverdedigingssport die uitgaat van het ontwikkelen van het zelfvertrouwen. Micha en vooral Guido zijn daar heel serieus mee bezig en gaan in januari voor het eerste examen op. Berichten met foto's volgen. Nog even een bekentenis: ze doen dat omdat ik geen zin had om iedere zaterdag vroeg mijn bed uit te moeten voor voetbal (en dan heb ik het niet eens over de bijkomende ellende als bardiensten en dergelijke). Ook vaders en moeders hebben eigen hobby's en willen daar tijd voor hebben. In Bunnik konden ze als tweede/derde sport taekwondo doen. En gelukkig vinden ze het maar wát leuk.