Inmiddels zijn we drie(!) maanden verder. In die drie maanden is veel gebeurd. Pa heeft, bij de tussentijdse evaluatie (halverwege de behandeling), te horen gekregen dat hij boven verwachting vorderingen heeft gemaakt: 80% van de slechte cellen zijn verdwenen. De verwachting is dat hij, nadat de behandeling in zijn geheel is afgerond, volledig zal zijn hersteld. Op 29 juni zouden we dan moeten weten hoe de vlag erbij hangt, maar de artsen hebben er zeer veel vertrouwen in. Pa is inmiddels ook zes kilo aangekomen (dat gaat dus ook goed), ondanks dat hij niet veel meer eet dan de door ma gemaakte (gelukkig erg vette) soep en wat supplementvoeding van de firma Nutricia.
Micha mag op de Camminghaschool blijven. Dat lijkt normaal, maar kort nadat mijn vader ziek werd, zijn we door school benaderd met de mededeling dat "het voor Micha beter was dat hij naar het Speciaal Basis Onderwijs (SBO) zou gaan". Daar zouden ze hem betere ondersteuning kunnen geven opdat hij de taal sneller machtig zou worden en dan sneller aansluiting zou kunnen vinden bij zijn leeftijdsgenoten. Allemaal prima, dachten wij, maar zijn leerprestaties zijn nu niet het belangrijkst, dat is het vermogen om zijn eigen plek, zijn eigen ik te kunnen vinden. Daar moet Micha nog veel energie in steken om dat voor elkaar te krijgen. We hebben veel gesprekken gevoerd op school en uiteindelijk hebben we, na een consult bij professor René Hoksbergen (emeritus hoogleraar adoptie aan de Universiteit Utrecht) de knoop doorgehakt: geen SBO voor Micha, maar een jaar doubleren. Voor Micha is de eigen omgeving en het snel aan kunnen knopen van contacten (vriendjes in de buurt) veel belangrijker dan de leerprestaties. Of, zoals Hoksbergen het uitdrukte: die jongen heeft daar nog helemaal de ruimte niet voor. Wel moeten we naar extra taalonderwijs en een rugzakje omzien. Daar willen we zeker moeite in steken, maar het belangrijkste is dat Micha gewoon zichzelf kan blijven. Heel belangrijk voor zijn ontwikkeling!
Afsluiten met een leuk bericht: mijn vrouw Olga heeft haar eerste beeldhouwtentoonstelling gehad, samen met vier andere vrouwen in het Amati Art Center in Bunnik. Een eclatant succes. Olga heeft twee beelden weten te verkopen, maar belangrijker nog is dat ze een hoop lol heeft gehad. Kijk voor haar werk op www.olgavandervorst.com.
En last but not least: ik heb op 30 mei een rit georganiseerd met mijn mede Mercedes W123-liefhebbers. De week voor de rit schitterend weer, op de dag zelf regenden we van de weg af. Deskondanks allemaal prima geslaagd. Een uitgebreid verslag van de "Rit door het Groene Hart" vind je hier, op de site van het W123-forum (www.w123.club.nl).
0 reacties:
Een reactie plaatsen