Het verblijf in het ziekenhuis heeft pa goed gedaan. De sondevoeding heeft hem laten aansterken en ook zijn eetlust is toegenomen. De chemobehandeling is weliswaar uitgesteld, maar met slechts twee dagen, in plaats van op 1 maart is hij op 3 maart aan de infusen gegaan. Ook na de chemo ging het beter: en de bedoeling was dat hij op 8 maart thuis zou komen. Dat ging niet door, omdat de problemen van eerst zich herhaalden: pa houdt niets binnen en zelfs de sondevoeding sneuvelde. Zijn maag verdraagt het eten en drinken niet. Toen ik mij gisteren meldde lag daar een breekbare, oude man. Zuur, omdat pa zich echt aan het terugvechten was, strijdlust toonde. De psychologische dreun die hij (en zijn omgeving!) krijgt van het weer last hebben van de chemobehandeling en het vooruitzicht dat er nog zes zouden moeten volgen stemt niet vrolijk. Natuurlijk is er ook de angst wat er gebeurt als het mis gaat en pa is alleen thuis met ma: ma is niet de meest fitte 70-jarige en ik zit op een dikke 70 km afstand. Een ongelukje 's nachts heeft dan ook direct grote gevolgen. Morgen hebben we een gesprek in het ziekenhuis om alles maar even door te nemen. Aan de zorg in het ziekenhuis ligt het niet, daar heb ik alleen maar goede woorden voor over. Maar het belangrijkste is: mijn zorg was onterecht. Pa vecht! En dat doet hij ook bij tegenslagen!
0 reacties:
Een reactie plaatsen