Vandaag is het gesprek met de oncologieverpleegkundige geweest. De teneur: pa is te zeer verzwakt om naar huis te gaan, laat staan om de behandeling voort te zetten volgens het nu geldende schema. Voorlopig blijft hij dus nog in het ziekenhuis. Hij mag pas naar huis als hij voldoende eet en drinkt. Als het zover is, dan volgt eerst nog een gesprek met de "transferverpleegkundige" (iemand die de begeleiding van ziekenhuiszorg naar thuiszorg of verpleeghuis voor zijn rekening neemt). Allemaal van later zorg. Eerst aansterken maar.
De oorzaak van de extreme misselijkheid van mijn vader is niet achterhaald. Chemo veroorzaakt misselijkheid, maar niet in de mate die pa ervaart, zeker niet met de heftige contracties die daarmee gepaard gaan. Kortom: we wachten af. Dat frustreert wel, maar aan de andere kant: het ziekenhuispersoneel doet zijn stinkende best. Je druk maken om dingen die je kunt veranderen heeft zin, hier is echter niet veel aan te doen. Geduld is een schone zaak. En pa knapt weer op, dus we hebben gewoon even geduld!
0 reacties:
Een reactie plaatsen