Mijn jongste zoon Micha heeft een hartgrondige hekel aan lezen. Tamelijk onhandig als je als geboren Taiwanees een nieuwe taal moet leren als achtjarige. Micha's taalontwikkeling gaat naar mijn smaak niet snel genoeg, ondanks hele batterijen aan ondersteuning: aparte positie in de klas, remedial teaching, interne begeleiding en logopedie. Het voornaamste probleem is in mijn ogen niet dat Micha niet slim genoeg is: hij wíl het gewoon niet. Het is moeilijk en vooralsnog ziet hij het nut er niet van in. Maar als lid van groep 4 móet je kunnen lezen. Hij kan niet mee mee met zijn klas, maar voor de continuïteit van zijn sociale structuur is het essentieel dat hij in zijn huidige klas kan blijven. Veel oefenen dus. En dan maar hopen dat er uiteindelijk iets (door)breekt. Ontegenzeggelijk is dit nog latent verzet tegen zijn adoptie. Hij zegt het hartstikke leuk te hebben, is niet bij ons weg te slaan, maar dit laat wel zijn andere kant zien. Mensen zijn complexe wezens. En zolang Micha de taal nog niet voldoende machtig is, kan hij zich niet goed genoeg uitdrukken, is een gesprek niet goed mogelijk. Makkelijk is anders. Niet alleen voor hem, óók voor ons!
0 reacties:
Een reactie plaatsen