Oud nieuws

Hieronder alle eerder gepubliceerde berichten


6 september 2009: Fortenmaand
Vandaag was de eerste dag van de fortenmaand. Mensen mogen dan gratis mee met een verkorte rondleiding op het Fort bij Rijnauwen. Met vier gidsen hebben we behoorlijk wat groepen afgewerkt: ik ben vier keer iets meer dan een uur over de fortterreinen heen gelopen. Leuke dag geweest, met veel interactie. Olga en de kids hebben een rondje meegelopen en dat was voor mij een echte (en vooral erg leuke) verrassing.


5 september 2009: Met Karlijn naar Blijdorp | Bunniks mooiste
Vandaag zijn we (Olga, Micha Guido, met klasgenootje Karlijn Smit en ikzelf) naar Blijdorp geweest. We hebben een abonnement op de Diergaarde en komen er regelmatig. Leuke dag geweest. Wel wat aan de korte kant, omdat Guido, Micha én Karlijn nog mee moesten doen aan "Bunniks mooiste", de jaarlijkse hardloopwedstrijd in onze woonplaats. Guido werd daar in zijn categorie derde, uit een veld van 69 jongens, in een tijd van 4',32". Micha werd 41ste (5'.56") met zijn maar-dan-word-ik-heel-moe-hoor-houding geen beroerde prestatie. Met een hand van Gerard Nijboer en de prijs van cafetaria Henk en Wil had Guido de dag van zijn leven!


16 augustus 2009: Sander
Bij KPN heb ik leiding gegeven aan een afdeling met zo'n 25 professionals. Eén van hen was Sander Veenis, die inmiddels ons bedrijf verlaten heeft. Met Sander heb ik een geschiedenis. In het begin ben ik niet zo heel aardig voor hem geweest. Wel duidelijk. Ik wilde dat hij zich in een bepaalde richting zou ontwikkelen -verband houdende met zijn eigen functie- maar Sander zag zijn horizon elders. Da's niet erg, maar dan wel nádat je je in je eigenlijke baan hebt geprofileerd. Dat botste wel eens. Gaandeweg kwamen we er achter dat we ook dingen deelden. Eén van die dingen was een voorliefde voor de roman "Het Bureau" van J.J. Voskuil. Voskuil omschrijft in die roman de werkzaamheden op een "fictief" bureau, dat wel heel erg veel lijkt op het P.J. Meertens-instituut waar hijzelf ooit heeft gewerkt. Omdat het hier een sleutelroman betreft, zijn de personen uit het boek, hun adressen en de plaatsen waar Voskuil geweest moet zijn, relatief eenvoudig te traceren. Sander en ik hebben afgesproken die wandeling door Amsterdam te gaan maken en dat hebben we vandaag gedaan. Leuk, leerzaam en heel gezellig. Wat mij betreft rijp voor een herhaling. Dat gaan we dus zeker doen!
Wat betreft mijn uitspraken over Sander: bekijk deze ook in het perspectief wat Voskuil voor ogen had. Voskuil zei: het is mijn waarheid. Iemand die iets leest over een ander dat door een ander geschreven is en daar conclusies uittrekt, is minimaal iets te voortvarend bezig....


9 augustus 2009: Rondleiding op het Fort bij Rijnauwen
Vandaag weer een rondleiding op het fort gegeven. Om 10:30 was ik present. omdat het dit jaar eerder was voorgekomen dat er twee mensen bij de poort stonden (of soms niemand kwam opdagen), had ik weinig fiducie in een hoge opkomst. Komen er ineens 11 mensen aan de poort. 's Ochtends om half elf. Het werd nog een heel leuke rondleiding ook. Blijft een leuke hobby. Fort Rijnauwen is een mooie historische plek met veel natuur. Als je de gelegenheid hebt, kom dan eens kijken!


Februari - Augustus 2009
Er is in deze periode zat gebeurd, ik heb het alleen maar met foto's bijgehouden. Kijk dus even op de fotopagina!.


27 februari 2009: De Benz weer thuis!
De Benz is weer thuis! de plastisch chirurg (Bert van "Klasse Klassiek") heeft klasse werk afgeleverd. de roestplek rechtsonder de voorruit is weg en opnieuw gespoten. Omdat de lak niet droog genoeg was zijn er witte vlekken in gekomen, maar die worden over twee weken weggewerkt (gepolijst). Eerder kan niet, omdat de lak niet hard genoeg is. Verder zat er in de spatbordrand rechtsvoor een deukje en wat lakschade, ook dat is door Bert weggewerkt. De keienvanger (óók rechtsvoor) vertoonde roestschade (was eerder bijgewerkt), ook dat is helemaal foetsie. Naar het oordeel van Bert (en Harrie, de eigenaar van "Klasse Klassiek") is mijn Benz een van de mooiste die hij onder handen heeft gehad. Da's toch leuk om te horen. Wel liefhebbers trouwens: koplampen zijn gelijk van het vocht ontdaan, lenzen gepoetst en het sleepoog is mooi egaal in één kleur gelakt. Heb ik niet om hoeven vragen, gebeurde gewoon. De koudestartproblemen zijn ook opgelost. Allemaal weer prima geregeld. En voor het weekend weer terug: er kan weer getoerd worden! Vandaag trouwens ook maar lid geworden van de Mercedes-Benz W123 Club Nederland. € 20,- per jaar. Gaat helemaal nergens over.


21 februari 2009: Benz naar de autodokter en zwemmen met Micha
Leuk dagje vandaag! Samen ontbeten en daarna de Benz gepakt en naar "Klasse Klassiek" gereden. De plek onder de voorruit zat me niet lekker en we zijn toch benieuwd wat het herstel moet kosten. Dat valt mee. Harrie Puite schatte het werk in op tussen de twee en vijf uur, afhankelijk van de rottigheid die hij tegen zou komen. Ook de keienvanger vertoonde wat roest (bijgewerkt en overheen gelakt): ook dat wordt aangepakt. Daarnaast kijkt hij (en/of een van zijn medewerkers) naar de koudestartregelaar van de auto (een dag later bokte hij namelijk weer, zij het veel minder dan voorheen). En dan is-ie helemaal tiptop. Woensdag aanstaande gaat de auto naar de plastisch chirurg. Benieuwd hoe dat uit gaat pakken!
Bij terugkomst heb ik de auto ontdaan van wat modder. Bij het poetsen viel de kentekenplaathouder eraf (breuk) en bleek de rubberrand onder de windvanger voor het schuifdak los te zitten. De kentekenplaathouder is door Olga gerestaureerd, de windvanger hebben we gedemonteerd en weer gemonteerd: toen zat het allemaal strak. Gaf gelijk de mogelijkheid om onder de windvanger te poetsen. Da's dan ook maar gebeurd.
's Middags was top: met Micha naar zwemles geweest (op de fiets, krat voor de eerste keer gebruikt) en pa mocht deze keer meezwemmen! Micha heeft wat moeite met het begrijpen van zijn zwemonderwijzer en doet alles door kopiëren van anderen. Hij is nog wel wat angstig om te zwemmen, want dan kan-ie immers water binnenkrijgen. Ik heb een uurtje met hem meegezwommen en gemerkt dat Micha gewoon wat vertrouwen nodig heeft. En wat extra aandacht, met name de controle of hij de instructies begrepen heeft. Aan zijn inzet ligt het niet: hij doet zijn stinkende best. En dat zijn papa meezwom, dat was al helemaal bijzonder voor hem!


20 februari 2009: Guido heeft het even moeilijk | Krat op de fiets
Guido had vandaag een hyperaanhankelijke bui. Hij was niet bij me weg te slaan: wilde graag bij alles zijn wat zijn papa deed. Hij kon niet uitleggen waar dat vandaan kwam, maar zelfs het zuchtje uit het begin van zijn komst was er weer: het zuchtje dat hij uitte als het hem allemaal wat teveel werd, of als hij te geëmotioneerd raakte. Ik heb hem maar geknuffeld en hem geprobeerd het vertrouwen te geven dat zijn papa er altijd voor hem is en dat hij dus ook altijd op me terug kan vallen. Lekker kereltje, die oudste van me.
Ik ben ook nog op snor geweest naar een kunststof krat voor op de fiets. Sinds een paar dagen heeft het oud-Hollandse zwarte herenrijwiel een voorbagagedrager en daar wil ik een krat op, opdat ik een kind achterop en wat vracht (zoals de zwemspullen van Micha) in de bak voorop kan gooien. Ik heb een tweedehands melkkrat gescoord (nog altijd een tientje!) Olga heeft de krat schoongemaakt en direct met tie-wraps aan de voorbagagedrager gemonteerd.


12 februari 2009: Benz weer terug
De Benz staat sinds vandaag na een tweedaags bezoek aan de garage weer voor mijn voordeur. Ik heb een flinke financiële aderlating moeten ondergaan, maar verkeer nu wel in de wetenschap dat de auto er nu tip top bijstaat. Vervangen zijn de remslangen, de uitlaatrubbers, de bougies (was niets meer van over), de thermostaat en verder wat klein grut. De auto zelf was in een prima conditie en dat is-ie nu nog meer. Het enige beetje roest (twee keer kijken!) zit rechts onder de voorruit. Dat wil ik nog laten herstellen en dan is er helemaal niks op de auto aan te merken. Dat de Benz bij de autodokter is geweest was te merken: hij rijdt nu echt geweldig. Trekt als een paard en het koudestartprobleem is verdwenen. Ik ben een zeer tevreden man!
Grappig trouwens, omdat men wist dat de auto volgende maand 25 wordt, werd me gevraagd of ik gas wilde laten inbouwen. Op mijn antwoord dat ik dat nog niet wist, werd mij, onafhankelijk van elkaar, door twee monteurs aangegeven dat gas was om op te koken. "Niet doen, niet goed voor je auto". Ik ben om: hij blijft lekker op benzine rijden! Leuk overigens om te ervaren dat bij het autobedrijf waar ik de wagen in onderhoud heb er twee Mercedesliefhebbers zijn: één heeft een 300 GD, de ander een 230E: ook een W123. Mijn Benz is daar dus in goede handen en het is op 400 meter lopen van mijn voordeur!


6 februari 2009: Nederlander worden is niet eenvoudig!
Micha is nu een jaar in Nederland. Een jaar! En in dat jaar is het Nederlanderschap nog immer niet geregeld. Op 26 november ontvingen we bericht dat het een half jaar daarvoor ingediende adoptieverzoek nog niet door de Rechtbank in behandeling genomen was. Achterstand. Een paar medewerkers weg, nieuwe mensen moesten nog ingewerkt worden, zeer beperkt en specialistisch rechtsgebied. Maar ondertussen: Micha maar wachten. En wij ook. Eind december heb ik een brief geschreven aan de Rechtbank. Of er causaal verband is weet ik niet, maar de beschikking kwam drie weken later af. Nu nog drie maanden beroepstermijn afwachten, daarna nog de tijd die het inschrijven in de registers van de Burgerlijke Stand van Den Haag kost (alle geadopteerden worden daar ingeschreven). Pas dan kan in Bunnik een paspoort worden aangevraagd. Kortom: we zijn nóg een half jaar onderweg. Bij adopteren is en blijft geduld een schone zaak....


31 januari 2009: Micha moet er hard aan sleuren...
Micha is nu een jaar in Nederland. Hij kan zich verstaanbaar maken, maar het zou te ver gaan om te zeggen dat hij vloeiend Nederlands spreekt. Sociaal handig is hij zeker, misschien zelfs wel iets té. Op school meekomen is, gezien zijn beperkte taalontwikkeling, geen sinecure. In afkijken is hij een meester geworden. En als Micha iets niet goed kan, dan vind hij een andere manier om zijn waarde te behouden. De meestal door Micha gevolgde strategie is dat hij grappen en grollen uithaalt, de zaak gaat traineren, of, erger nog: kinderen gaat plagen. Goed bedoeld weliswaar en meestal onschuldig (zoals het verstoppen van een tas of jas), maar toch, populairder wordt hij er niet van. Guido wordt er zo af en toe door tot wanhoop gedreven: juist omdat hij erg competitief is ingesteld. En competitie is niet aan Micha besteed, zeker als bij voorbaar vaststaat dat hij tóch niet kan winnen.
Heb nou niet de indruk dat het allemaal kommer en kwel is. Micha leert veel en doet erg zijn best. Ondersteuning thuis is nodig: er is op school simpelweg te weinig tijd en er zijn teveel kinderen om hem een uitgebreide individuele begeleiding te geven. Inmiddels is de remedial teacher (bijles) opgeschakeld, maar thuis consequent het alfabet oefenen en letters en woorden leren blijft nodig. Vooral Olga steekt hier een hoop tijd in, maar ook ik laat me niet onbetuigd. Doel: in juli overgang naar groep 4. Micha is de op één na oudste van zijn klas. Als klein opsodemietertje zal hij volgend jaar niet opvallen in groep 3, maar hij is dan wel zeven jaar (bijna acht). Sorry zoon, maar dat wordt gewoon hard eraan trekken. Gaat prima lukken, denk ik. Met de nodige wilskracht, zonder drammerig te worden van onze kant. Succes vent!
Guido gaat uitstekend. Hij ligt in de kopgroep van zijn klas. Ook Guido moet uitgedaagd worden, maar hij zoekt dat zelf op (Micha is een luie hond, Guido is daarentegen ijverig). Guido's makke is dat hij sociaal wat moeilijker opereert dan Micha. Guido is overtuigd van zijn eigen kunnen, zeer hulpvaardig (tot op het overnemen af) en toont bijzonder graag zijn eigen kennis. Dat doet hij niet -is mijn vaste overtuiging- om anderen de loef af te steken. Guido snapt echter niet dat je slimheid te zeer etaleren ook weerstand op kan roepen.
Kortom: ik ben nu dik vier jaar papa, maar er blijft werk genoeg aan de winkel. Mooi toch, dat je papa kunt zijn: twee mannetjes die afhankelijk van je zijn en je daarin ook vertrouwen. En niet te vergeten: die een mama hebben die voor hen door het vuur gaat. Ze komen er wel. Als ze zelf en wij er ons best voor doen!


18 en 25 januari 2009: Kinderfeestjes
De kinderfeestjes van Guido en Micha. Uitgebreid verslag onder "Foto's". Kijk op "Guido's feestje in het universiteitsmuseum" of "Micha's feestje in KidzCity"


17 januari 2009: Snelweg door Rhijnauwen: no way!
De een of andere mafketel met een onuitsprekelijke dadendrang (die van de olifant in de porseleinkast), genaamd Camiel Eurlings heeft zijn ambtenaren een plan laten presenteren om de opstoppingen rondom Utrecht te verminderen. Rijkswaterstaat (daar gaat hij over) heeft een notitie geschreven waarin een nieuwe weg dwars door Rhijnauwen en Amelisweerd wordt getrokken, pal langs het fort waar ik net gids geworden ben. Nu zijn de landgoederen Amelisweerd, Rhijnauwen en Oostbroek (dat ook geraakt wordt als deze waanzinnige zijn zin krijgt) de groene buffer tussen Utrecht en Bunnik, straks kan dat ontsierd worden door een snelweg. En de luchtkwaliteit ís al zo geweldig! Wanneer krijgen de politici nu eens door dat de enige manier om de economie draaiende te houden beroepsvervoer de ruimte te geven en de forens in zijn auto fors voor zijn mobiliteit te laten betalen, of een alternatief te laten kiezen (het openbaar vervoer). Ik zou het toejuichen als er iemand zou zijn die de politieke moed heeft om tolpoorten rond de steden te zetten, € 10,= - € 20,= per passage te rekenen en vlak voor die tolpoorten gratis parkeergarages met bus-, tram-, metro- of treinstations neer te zetten, opdat de forens direct naar zijn plaats van bestemming kan gaan met het OV. Eén bus vervuilt aanzienlijk minder dan 42 auto's (en dan ga ik alleen nog uit van zitplaatsen!). Als je dat doet, kan je de binnensteden ook meteen autovrij maken, zonder dat het iemand zijn mobiliteit hoeft te kosten. Kunnen mensen in de stad ook weer eens vrij ademen en is de ruimte te gebruiken voor iets anders dan brede autoboulevards. Ik zou er voor tekenen. Vele anderen waarschijnlijk niet, want Eurlings, Jacqueline Cramer (onbeschrijfelijk zwak in haar optreden rond deze kwestie; spreek je nou toch eens uit voor hetgeen waarvoor je staat mens!) en hun partijleiders zijn - net als de oppositie - bang voor stemmenverlies als je mensen in die (automobiliteits)vrijheid aantast. Dat je een paar jaar eerder doodgaat aan longkanker: who cares! Toch niet te bewijzen dat dit door mijn auto kwam!
En ja: ik heb twee auto's. En nee, die gebruik ik niet voor woon- werkverkeer! Bewuste keuze. Ik weet door het openbaar vervoer te gebruiken namelijk vrij goed wanneer ik vertrek hoe laat ik aan ga komen. Kan eens een kwartiertje schelen (en bij een heftige vertraging, die twee keer per jaar voorkomt, een uur), maar dat is heel wat beter dan met de auto. Acht jaar geleden (en nu staan er heel wat meer files!) deed ik er zeker een uur over en vaak langer (record: DRIE uur!!!). Dat uur is trouwens net zolang als de treinrit (voordeur to voordeur, treinen rijden eens per kwartier). Maar: ik kan mijn krantje lezen, mail wegwerken, stukken afschrijven of gewoon gaan liggen slapen. Lukt in de auto niet. Bellen wel. Kan in de trein ook (als je niet te hard schreeuwt). En je rijdt dan nergens tegenaan omdat je even te druk was met je gesprek (en niet druk genoeg met het verkeer). Kortom: ik forens bewust per trein. Spaart natuur. Hopelijk ook bij Rhijnauwen!
Op de zeventiende januari was er een protestbijeenkomst in Rhijnauwen: van de A12 tot aan Oostbroek werd een lint gevormd, opdat zichtbaar werd hoe de snelweg zou komen te lopen en wat voor effect dat op het landschap had. Samen met 2000 andere Bunnikers en andere betrokkenen hebben Olga, Guido en ik (Micha moest zwemmen!) daar ook gestaan. Er is behoorlijk wat media-aandacht voor geweest. Nou maar hopen dat het het juiste effect sorteert!
Bekijk een filmpje op YouTube. Bedenk dat het lint ongeveer 24 keer zo breed wordt: vier mensen per rijstrook, twee rijbanen van iedere twee rijstroken en twee vluchtstroken. De rij is nu maar één mens breed!


10 januari 2009: Micha op zwemles
Micha is naar zwemles! Grappig dat die Taiwanezen op een eiland zitten, maar op hun zesde nog geen zwemmen hebben geleerd. Micha is nu naar de turbocursus, waarin hij binnen drie maanden zwemmen leert. Twee zwemonderwijzers uit Houten zijn hun eigen zwemschool begonnen. Omdat we er vroeg bij waren, is Micha direct geplaatst: geen wachtlijst. Hij doet zijn best. Nu maar wachten of hij half april zijn diploma heeft! Leuk detail: Micha heeft zwemles met een ander Taiwaneesje: een meisje dat inmiddels al een aantal jaren in Nederland is. Afkomstig uit hetzelfde kindertehuis als Guido en Micha. Er komen tussen de 40 en 80 Taiwanese kinderen (via Meiling) per jaar naar Nederland. En dan zit Micha met een ervan in het dorp Bunnik op dezelfde zwemles. Raar en leuk hoe dat soort dingen kunnen lopen!


5 januari 2009: Nieuwe baan!
En weer een nieuwe baan! Na een reorganisatie hield mijn afdeling (en een aantal andere) op te bestaan. Bij de herindeling vervielen ook een aantal managementplaatsen. Om een lang verhaal kort te maken: per 1 januari 2009 was ik manager af. Ingaande diezelfde datum ben ik end-to-end ketenmanager klantklachten geworden: zeg maar inhoudelijk integraal verantwoordelijk voor het complete klantklachtenproces binnen mijn bedrijf. En ik moet zeggen: het is geweldig. Op het moment dat ik dit stukje schrijf (31 januari) heb ik er vier werkweken opzitten en die hebben me een hoop plezier opgeleverd. Ik focus me weer op één bedrijfsproces met alle diversiteit die zo'n proces binnen een groot bedrijf in zich herbergt. Ik mag ook iets van klantklachten vinden, heb raakvlakken met de formule en operatiën. Ik werk nog steeds samen, maar beoordeel niet meer, wat -in ieder geval voor mij- meer ontspannen werkt. Vorig jaar was niet onaardig, maar dit jaar wordt bereleuk!


19, 20 en 21 december 2008: Juul komt logeren
Juul logeert bij ons! In Guido's klas zitten net zoveel meisjes als jongetjes. Eén van de meisjes is Juliët Hasselton (Juul voor haar vrienden en vriendinnen). Aanvankelijk betrof het een speel afspraakje, maar op een gegeven moment vroegen de kinderen of Juul mocht blijven eten. Juul zelf bracht het te berde en toen ik antwoordde met "ach meid, al blijf je slapen!" belde zij mama met de vraag of het goed was dat ze bleef logeren. Haar moeder vond het prima en zo bleef Juul het weekend over. En het was oergezellig. Juul en de jongens hebben fantastisch met elkaar gespeeld. Slapen deed ze op Guido's kamer, op een luchtbed (met een slaapzak als dekmatras, hoeslaken erover, dekbed eroverheen en klaar). Er werd nauwelijks gekeet (en als dat gebeurde was Guido meestal de aanstichter). Het spelen overdag verliep uitermate soepel en de kids hobbelden vrolijk mee met Olga toen zij naar "De Hazelaar" moest om beeldhouwspullen (waaronder een 25 kilo zware speksteen en een 20 kilo zware serpentijn) te kopen. Ze hebben daar lekker verstoppertje gespeeld. Op de laatste dag van het logeerpartijtje zijn we naar Diergaarde Blijdorp gegaan (waar we een abonnement hebben). Bijgaande foto's zijn in Blijdorp gemaakt. Daar hebben we niet alleen naar apen, leeuwen en giraffen gekeken, maar ook naar verhalen geluisterd (er was een voorleesmiddag!). Blijdorp heeft ook veel, door vrijwilligers bemande informatiestands staan, waar uitleg wordt gegeven over de verschillende dieren en hun leefgewoontes. Aan het eind van de middag werd Juul door haar moeder opgehaald. Jammer dat ze wegging: ze is een geweldige logé. Van ons mag ze vaker langskomen!


6 december 2008: Ik heb mijn Benz!
Ik heb mijn Benz! Na een paar maanden naarstig op zoek te zijn geweest (afstruinen van het internet) heb ik nog twee kandidaten over: en witte 200 automaat en een grijze 200 met handbak. De witte staat in het westen, de andere in het oosten van het land. Niet handig voor het vergelijk. Dus moet er bepaald worden welke de meeste kans maakt. Qua motorisering zijn de wagens gelijk: beide de M102-920 motor, voldoende om de caravan te trekken. Geen van beide een trekhaak (pluspunt: die monteer ik liever achteraf, je weet nooit of er constant een te zware paardentrailer of een overbeladen tandemasser aan heeft gehangen). De witte heeft MB-tex bekleding (onverwoestbaar) en bovendien zwart (mooi, maar snoeiheet in de zomer!), de grijze blauwe stoffen bekleding in onberispelijke staat. Dat was te zien op zo'n 40 grote foto's op de website van de aanbieder, terwijl de witte alleen op Marktplaats stond. En omdat ik in beide gevallen zo'n 75 kilometer moest rijden en de grijze beter gedocumenteerd was, wendde ik de steven naar het oosten. De grijze had nóg een voordeel: een schuifdak (handig als je er ook mee naar Zuid-Frankrijk gaat).
Na aankomst sloeg de verliefdheid hartveroverend toe: de auto stond er prachtig bij. Ik heb niet uitgebreid gekeken of er rare dingen aan de auto zaten, maar de verkoper kwam op mij vertrouwenwekkend genoeg over. Of dat terecht was, dat zal de tijd moeten leren, maar daar bericht ik nog wel over op deze pagina's. Na een half uur om de auto heengelopen te hebben, er in te hebben gezeten en vooral er veel over te hebben gepraat, heb ik een half uur met de auto de omgeving verkend. Hij reed prima. Alles leek te werken. Dus: kopen.
Dat speelde zich allemaal af op 29 november. Eén week later had ik 'm dus en het is me niks tegengevallen. Bij het poetsen constateerde ik dat er wel wat steenslagschade was én dat rechts onder de voorruit een roestplek (denk ik) is bijgewerkt, maar verder: perfect! De auto rijdt als een tierelier (rare uitdrukking eigenlijk) en ik heb er de eerste paar weken teveel mee gereden. Ik rijd nu nostalgisch én supercomfortabel rond. Kijk voor meer foto's van mijn grijze schicht onder "Foto's" op "Mijn Benz"!


5 december 2008: Sinterklaas is jarig
Sinterklaas. Voor Guido inmiddels de derde, maar voor Micha de eerste keer. En wat hebben ze er naar toegeleefd. De goedheiligman had voor een schandalig bedrag aan cadeautjes ingeslagen en op ieder cadeautje een (kort) gedichtje geplakt. Micha vond het fantastisch was diep onder de indruk. Eng vond hij zelfs dat Zwarte Piet ging strooien: je zag de man niet maar hij gooide wel heel veel snoep naar binnen (Net toen papa weg was. Snap je dat nou? Die man mist alle spannende momenten). Favoriete cadeau: de twee dozen Kapla. Met de 400 plankjes kunnen al leuke gebouwen worden gemaakt. Uren hebben de mannetjes er mee gespeeld. Guido heeft een schaakspel gekregen (hij krijgt sinds een paar weken schaakles en doet dat niet onverdienstelijk: ik heb al een keer mijn koning mogen omleggen!). Kijk voor de intocht van Sinterklaas en het Sinterklaasfeest van KPN onder "Foto's" op "Sinterklaas" (inclusief kort verslag).


September 2008: Gids op het fort bij Rijnauwen
Vorig jaar heb ik mij aangemeld om gids op het Fort bij Rijnauwen (in het landgoed Rhijnauwen, tussen Bunnik en Utrecht) te worden. In september is het fortenmaand en toen ben ik voor de leeuwen gegooid: in totaal heb ik negen rondleidingen op het fort verzorgd. Anderhalf uur lang loop je over een van de mooiste stukjes natuur in de directe omgeving van Utrecht en vertel ik de bezoekers de geschiedenis van het fort. De reacties zijn hartstikke leuk. Ook mooi: ongemerkt werk ik behoorlijk aan mijn conditie: per bezoek loop je over pak 'm beet een derde van het fortterrein van zo'n 31 hectare. En vlak is het allerminst: er zijn behoorlijk wat aarden wallen opgeworpen. Van april tot en met september is het fort te bezichtigen tegen de lage entree van € 4,=. In september is het fortenmaand: dan kan je gratis ende voor niets terecht. De rondleidingen duren dan een uur, in tegenstelling tot de twee-en-een-half uur die je normaliter onderweg bent. Als je door mij persoonlijk rondgeleid wil worden: neem dan even contact op!
De groep gidsen is erg divers: vogels van allerlei pluimage lopen er rond. Jonge gidsen en rondleiders op leeftijd. Mensen met kennis van natuur, mensen met kennis van (militaire) geschiedenis. Tandartsen, voormalige onderwijzers, mensen met een security- en defensieachtergrond. Maar ook de beheerder zelf loopt op het fort rond om rondleidingen te geven. Sommigen doen het al meer dan twintig jaar!


3 september 2008: Micha op school
Leuk, al die reacties nadat ik de site had bijgewerkt. Wel een stimulans om maar weer eens door te zetten met de site.
Met de beide mannen gaat het uitstekend. Micha trekt inmiddels wat meer naar zijn vader toe, wat ik zeker niet erg vind. Guido is nog steeds close met zijn papa (zo kruipt hij na elke maaltijd nog steeds op mijn schoot). De nieuwe klas is natuurlijk ook erg spanend. Micha vertelt honderd uit over wat hij op school meemaakt (welke letter hij heeft geleerd en dat hij het echt allemaal goed kan) en Guido beoordeelt zijn twee juffen: juf Antoinette is de aardigste, en juf Miranda is bijna net zo streng als papa.
Met juf Lisette heeft Olga volgende week een gesprek. Hoe je het ook wendt of keert: Micha's kennis van het Nederlands is niet zodanig dat hij makkelijk mee zal komen. Juf Lisette gaat hem observeren, voordat ze iets over hem wilt roepen. Dat schept vertrouwen vind ik. De uitkomst van het gesprek blijft echter erg spannend.


23 en 24 augustus 2008: Met de familie Van der Aart naar Slagharen
Met Marc, Madeleen, Rosalin en Yente van der Aart naar Slagharen geweest. Kijk in het fotoalbum (selecteer "Slagharen"). Op de 24ste hebben we een bezoek gebracht aan het Marechausseemuseum in Buren. Leuk stadje trouwens. Het museum is een grote verzameling militaria in een oud weeshuis (midden 17e eeuw). De ruimte is alweer te klein. In de dependance materieel gezien, waaronder wat Landrovers en een YPR. De jongens vonden het interessant, maar er is die avond geen politietje gespeeld!


februari - augustus 2008: update ;)
Natuurlijk beken ik schuld: er is schandalig lang niets geschreven. Het is dan ook best druk geweest. Bovendien heeft een computercrash (en inderdaad, ik had passwords en noodzakelijke configuratiegegevens niet ergens anders opgeslagen dan op de PC) mij het bijwerken van de site onmogelijk gemaakt. Maar goed: nu staat er weer het één en ander te lezen...
Om de belangrijkste vraag maar meteen te beantwoorden: het gaat uitstekend. Guido en Micha verstaan elkaar prima (met af en toe de ruzies die bij broertjes horen), maar eigenlijk kunnen ze niet heel erg lang zonder elkaar. Zo maken ze samen troep, maar weet Micha, tot frustratie van Guido, zich vrijwel altijd -in ieder geval gedeeltelijk- aan de opruimklussen te onttrekken.
In zo'n half jaar tijd manifesteren zich ook de karakterverschillen. Micha is een (boeren)slimmerik die de sociale verhoudingen razendsnel doorheeft en daar ook prima op weet te anticiperen. Daarnaast heeft hij met zijn kleine gestalte, grote hoofd, sprekende gezicht en aandoenlijk gebrabbel ook een hoge aaibaarheidsfactor. Gevolg: daar waar ieder normaal kind (en dus ook Guido!) negatief geconfronteerd wordt met zijn gedrag, komt Micha er mee weg. Hij kan lui, ongehoorzaam en stuurs zijn, hij weet precies de grens van het aanvaardbare op te zoeken. Ik merk het ook aan mezelf: het kattenkwaad van Micha doet me van binnen lachen, terwijl Guido's streken me soms echt kunnen tergen.
Dat heeft natuurlijk ook met Guido's karakter te maken. Guido is een betwetertje en soms een moraalriddertje. Rij 10 kilometer per uur te hard en je hoort van de achterbank: "hoe hard mag je hier eigenlijk?" Maar Guido is ook aartszorgzaam. Hij wil graag dat alles in harmonie verloopt en doet daar ook erg zijn best voor. Hij heeft een enorme prestatiedrang, wil graag dat dingen helemaal volgens plan verlopen en kan gefrustreerd zijn als dat niet gebeurt. Zo ligt hij nadrukkelijk in de voorhoede van zijn klas, wat een hele prestatie is voor een kind dat vier jaar minder dan zijn klasgenoten Nederlands heeft gehoord en zich heeft moeten vormen naar een andere cultuur. Guido kan fietsen (met geweldige slips), skaten en schaatsen als de beste. Maar Guido's voornaamste karaktertrek is zijn gevoeligheid: hij pikt signalen uit de omgeving feilloos op en we zien het ook meteen terug in zijn stemming. Het mooie is dat Guido en Micha juist door die karakterverschillen zo goed bij elkaar passen.
Wat Micha betreft: die heeft op school zijn draai meer dan gevonden. Hij heeft zat vriendjes en vriendinnetjes en doet dapper mee, vooral met zingen en rekenen (waar hij best aardige resultaten mee behaalt). Voor het komend schooljaar mag hij, ondanks zijn toch duidelijk waarneembare taalachterstand, over naar groep 3. Apetrots is hij daarop, hij vertelt dat aan iedereen die het maar horen wil.
In het gezin heeft Micha de rollen verdeeld: mamma is zijn grote liefde ("van mij!"), pappa is om mee te keten en uit te dagen ("pappa poep!") en Guido is om mee te spelen en -helaas voor Guido- ook om uit te dagen, waarbij Micha het net iets handiger speelt dan Guido, zodat Guido vaak het gevoel heeft in een achterstandpositie te zitten. Als ouders zitten we dus heel wat keertjes in de bemiddelende rol...
Het meest bijzondere heb ik eigenlijk nog niet verteld: vanaf dag één was Micha Micha. Niks Chang Li-Wen, niks Taiwanees of Chinees: Micha beschouwt zichzelf als vast en altijd aanwezig onderdeel van het gezin en is dus een superkaaskop. Toen Guido hem een keer Chang Li-Wen noemde reageerde hij furieus, liep stampend naar boven en gooide zijn kamerdeur dicht; hij wilde een halve dag niets meer met zijn broer te maken hebben.
Die manier van reageren heeft Micha in het begin vaker gehad. Dat kalfde af en is nu vrijwel helemaal verdwenen. Als hij het ergens niet mee eens was, dan beende hij weg (soms onder een kwade uitroep "doei!"), sloot hij zich op, wilde niemand zien en ging onder zijn bed (halfhoogslaper) zitten, liefst met een gebarricadeerde deur. Dat kon hij uren volhouden. Áls het nu al eens gebeurd, dan staat hij na tien minuten weer lachend beneden en gaat weer verder waar hij mee bezig was voordat hij kwaad naar boven liep, na eerst "sowwy" (sorry) of "pahdon" (pardon) te hebben geroepen.
Vandaag (25 augustus) riep een telefoongesprek met mijn collega Jan de Goede (waarin we het even over het gezin hadden) bij mij een prachtig inzicht op: Micha heeft ons gezin compleet gemaakt. Een Micha of een Guido alleen is geweldig, maar juist het feit dat deze twee kereltjes zoveel aan elkaar hebben en ook ons daarmee zoveel plezier verschaffen is onbetaalbaar!


14 februari 2008: Mama is weg en ik kan het nog niet aan!
De beeldhouwavond is geweest. De paniek was net zo groot, maar.... ik heb hem rustig gekregen. En Guido heeft zich als grote broer gedragen: hij heeft Micha getroost en heeft zich rustig en zich voorbeeldig gedragen.


12 februari 2008: Mama is weg!
Ons mannetje is inmiddels naar school geweest. Woensdag 6 februari was de eerste dag en hij heeft een kwartier hartverscheurend gehuild. Daarna vond hij zijn draai en ging het beter. De donderdag en de vrijdag erop is hij blijmoedig naar school gegaan. Vanaf maandag jongstleden gaat hij hele dagen naar school en hij komt huppelend het schoolgebouw uit, al dan niet gearmd met zijn broer Guido.
Slapen gaat inmiddels goed: hij haalt de nachten goed door en meestal vertrek ik naar mijn werk als Micha (en Guido) nog op één oor liggen. Het slapengaan zelf levert ook geen problemen op. Wel moet er natuurlijk worden gestoeid, moet er voorgelezen worden en "Slaap kindje slaap" moet worden gezongen (en Micha zingt mee!). Vandaag gaf hij voor het eerst in het Nederlands aan te willen drinken. Hij doet geen pogingen (zoals Guido toentertijd) om ons Mandarijn te leren -wat ook wel iets had, trouwens!-; hij probeert het direct in het Nederlands. Wel was mama's beeldhouwdag een probleem: een avond in de week gaat Olga op beeldhouwcursus en die bewuste avond weigerde Micha te gaan slapen: mama moest eerst thuis zijn. Nu is Olga er dan niet eerder dan half elf en dat leek me wat te laat. Na een halfuur huilen en een telefonisch door de hele beeldhouwclub toegezongen "Slaap Kindje Slaap" sliep hij in. De volgende ochtend reageerde hij enthousiast toen hij zijn moeder weer zag. Hopen dat dit de volgende keer beter gaat!
Nog een medisch aandachtspuntje: uit het rapport van het kindertehuis kwam naar voren dat hij glaucoom zou hebben. Er zou sprake zijn van een verhoogde oogdruk, door eerder toegediende steroïden. Waarom die steroïden zijn toegediend is onduidelijk. Micha had druppels bij zich, maar na consultatie van de apotheek blijken die als indicatie allergieën, zoals hooikoorts en ontstoken ogen door allergie (de druppels kunnen zelfs glaucoom veroorzaken!) en "bijziendheid" (de druppels zorgen voor een pupilverwijding) te hebben. In eerste instantie zouden we op 20 maart naar het kinderspreekuur in het AZU gaan. Dat doen we nu maar wat eerder, hoewel uit de medische rapporten blijkt dat zijn oogdruk nu binnen de toleranties liggen. Glaucoom kan echter onherstelbare schade aan de oogzenuw veroorzaken; we kunnen dus niet voorzichtig genoeg zijn.


4 februari 2008: Micha leert zijn plekje vinden
Het gaat goed! Micha heeft een sterke eigen wil, maar zo langzamerhand begrijpt hij hoe in ons huishouden de hazen lopen. Luisteren naar papa en mama is belangrijk, verder kun je goeddeels je gang gaan. Snoepjes en de PDA van papa pak je niet zomaar, je pakt geen spullen van je broer af en respecteert zijn kamer (want daar staan Guido's eigendommen). Omgekeerd geldt dat natuurlijk ook. Dat soort kleine do's en dont's zijn hem nu eigen en Micha voelt zich er lekker bij. Wij niet minder trouwens. Hij is (en blijft hopelijk) een lekker wildebrasje dat van een geintje uithalen houdt, maar weet ook prima te incasseren. Open is hij ook: tegen alles en iedereen die hij kent roept hij "Hallo!", met een volume waar de gemiddelde sergeant van de Koninklijke Landmacht zich niet voor zou schamen en iedereen (buren, postbode, krantenbezorger) wordt welwillend tegemoet getreden. Wat zijn Guido en Micha flexibele wezentjes: getransporteerd van het ene eind van de wereld naar het andere en binnen een week je op de nieuwe plek weten te handhaven, beter nog: mee weten te draaien: ik wou dat ik 10% van hun flexibiliteit had!


31 januari 2008: Micha's eerste dagen bij ons
Micha is nu een paar dagen bij ons en het gaat fantastisch. Hij heeft zijn draai helemaal gevonden. Mama is er om te knuffelen, papa om uit te dagen en om mee te keten en Guido is er als grote broer: vertrouwenspersoon en kameraadje. Micha hobbelt overal achteraan en vindt alles even geweldig. Guido heeft soms wat moeite met de nieuwe situatie; hij waakt angstvallig voor een evenredige verdeling van de aandacht, maar vindt zijn rol van grote broer ook prachtig.
In de paar dagen dat we Micha in ons midden hebben zijn we naar het Spoorwegmuseum geweest, hebben we een Chinees restaurant bezocht (met de beide jongens in traditionele zijden Chinese pakjes) en hebben we veel gewinkeld. Micha hobbelt braaf mee, hij vindt het allemaal even leuk!
We hebben veel telefoontjes, kaarten, bossen bloemen en cadeaus gehad. Micha is welkom, niet alleen bij ons, maar in de hele buurt. Geweldig om dat te mogen constateren!


24 januari tot en met 28 januari 2008 Reisverslag

24 januari 2008
Het is zover!!! Micha mag opgehaald worden. Zoals ook bij Guido is gebeurd, zal ik de reis naar Taiwan maken. Het ophalen van Micha is een feest, de reis zelf is dat heel wat minder: dertien uur in het vliegtuig vind ik geen lolletje. Vliegen op zich vind ik geen ramp, maar ik word niet vrolijk van de beperkte bewegingsvrijheid. Cathay Pacific, de maatschappij waarmee we vliegen (je haalt je kind nooit alleen: er gaat altijd minimaal één iemand van Meiling mee) is één van de vijf beste luchtvaartmaatschappijen ter wereld. Dat belooft dan weer veel voor de reis.
Het vertrek op Schiphol is gepland voor 13:00 uur. Mooie tijd, want dat betekent een gewone nachtrust en een aankomst in de ochtend op Taoyuan International Airport, het vliegveld vlakbij Taipei. De terugvlucht is minder lekker gepland: om acht uur ´s avonds weg en om 06:30 uur aankomen betekent minimaal een nacht niet slapen.
De reis wordt gemaakt met Dominique Geels van Meiling en de zusjes Marian en Heleen van der Velde. Marian gaat haar anderhalf jaar oude dochter ophalen, Heleen gaat ter ondersteuning mee. Pa blijft thuis, net zoals Olga dat doet om voor de oudste (bij hun een dochter, bij ons een zoon) te zorgen. De reis op zich verloopt gezellig en voorspoedig, met één overstap in Hongkong; in dertien uur over is aan de rappe kant. Cathay Pacific maakt zijn naam als prima airliner waar: uitstekende verzorging en prima informatievoorziening.

25 januari 2008
Om 10:30 uur sharp landen we in Taoyuan. De bagageafhandeling is voortreffelijk: de koffers staan binnen een kwartier klaar. Dan merkt Marian dat ze haar bankpas kwijt is. We melden bij de balie dat de pas waarschijnlijk verloren is bij de douane. Alleen: terug gaat niet meer. Vanuit Cathay Pacific wordt een zoekactie opgestart maar de pas blijft onvindbaar. Dus:rekening blokkeren en dan maar verder zien. Dat is het voordeel van samen reizen: je zit niet meteen zonder munten.
De bus brengt ons in één uur naar Taipei Railway Station. Op zo'n driehonderd meter afstand van dit station ligt ons hotel (Flowers). We verbleven in het bijgebouw, exact dezelfde locatie waar ik logeerde toen ik Guido ophaalde; sterker nog: ik zat in eenzelfde kamer, drie verdiepingen lager (337 i.p.v. 667).
De rest van de dag stond in het teken van de stad verkennen. Eerst zijn we gaan winkelen (een muis gescoord in limegroen en wit, past mooi bij Micha's kamer!) waarbij we onder andere naar het Chinese Handicraft Center zijn gegaan: een King Size souvernirwinkel. Daar konden naamstempels worden gemaakt, zodat Micha en Guido hun roepnamen in het Nederlands hebben en hun tweede voornaam in het Chinees. Verder nog twee stempels gekocht voor Olga en mij (met onze namen fonetisch in Chinese karakters), twee Taiwanese vlaggen en een beeldje van een draak voor Guido (in het jaar van de draak geboren). De stempels zijn overigens ook van het Chinese dierenriemteken voorzien (een aap voor Olga, een draak voor Guido, een slang voor Micha en een os voor mij).
De avond hebben we besteed aan een bezoekje aan de Shilin Night Market, vlakbij het MRT Jiantan Station. Dat is de grootste avondmarkt van Taipei en er is letterlijk van alles te koop. Voor acht euro scoor je een horloge, voor twintig euro een echte Lolex (nep-Rolex), keurig voorzien van kroontje en objectief in het glas. De illegale verkopers hebben hun spullen in koffers, op kleden of in wagentjes, zodat ze, als de politie komt, de spullen in no-time kunnen afvoeren. Eerlijk gezegd denk ik dat dit ook een toeristische attractie is: ik zie de mensen opzichtig vertrekken en geen agent houdt ze aan... Ik ben er weggegaan met een zijden pakje voor Micha (Guido had er zo een meegekregen vanuit Taiwan) een horloge voor Olga, een voor mezelf (dual time, sir, very good!) en een zestal autootjes voor Guido en Micha (twee politiewagens, een schoolbus een ambulance en twee vuilniswagens). Alle auto's maken geluid: de schoolbus en de vuilniswagens brengen zelfs klassieke muziek ten gehore. Dat is in het echt ook zo: de vuilnis wordt onder de tonen van Beethovens "Bagatelle in A minor", beter bekend als " Für Elise", in de shredder gegooid.

26 januari 2008
Die nacht heb ik echt geweldig geslapen: om 23:00 uur lag ik erin, om 06:30 uur stond ik op: fris als een hoentje. Vandaag is de grote dag: om 09:30 uur zal ik oog in oog staan met mijn zoon! Na ontbeten te hebben pakten we rond half negen een taxi naar Shenkeng, waar het Jonah House staat. Om negen uur staan we voor de ingang van het Jonah House. Ik maak foto's van de omgeving, om de plek later op Google Earth of Google Maps terug te kunnen vinden. Eindelijk is het dan zo ver: een maatschappelijk werkster laat ons binnen en brengt ons met de lift naar de derde etage. Direct nadat de liftdeuren opengaan sta ik oog in oog met ons wondertje. Da's even bijkomen, want ik rekende daar niet op. Toen Guido werd afgehaald was het een kwestie van wachten en werd hij gehaald, nu was er ineens nul voorbereidingstijd. En die eerste ontmoeting ging prima: we speelden wat met de miniatuurschoolbus (met frictiemotor, makkelijk "overrijden") en daarna wat in de speelruimte verderop. Kort daarna kwamen Marian en Heleen binnen om Marians dochter op te halen.
Vanaf dat moment ging het minder. Micha gaf aan niet mee te willen en het kostte wat overredingskracht van de kant van Cathwelmedewerkers om Micha bereid te krijgen om mee te gaan. Met ontstellende hoeveelheden bagage (levensgrote teddybeer, een compleet imitatielederen motorpak (het jackje staat veelvuldig op de foto) en drie tassen vol met cadeautjes zijn we in de taxi gestapt, Dominique (onze begeleidster) en Marian en Heleen met dochter achterlatend. Micha nam maximaal afstand en eenmaal in de hotelkamer gaf hij aan terug te willen. Mijn houding was meelevend, maar consequent in de afwijzing: dat gaat niet gebeuren. Toen ging de kraan goed open. Ik heb Micha hartverscheurend horen huilen, met grote uithalen. Na verloop van tijd werd het huilen minder en uiteindelijk hield het op. Ik heb Micha toen mee naar buiten genomen om een wandeling te maken. Het weer hield niet over, maar even de zinnen verzetten zou niet slecht zijn. Na een korte wandeling kwamen we terug in het hotel, waar Dominique inmiddels ook was gearriveerd. Met haar hebben we nog een tempel bezocht en wat gewinkeld. Micha werd wat rustiger, maar die dag zou het tussen hem en mij niet echt meer goed komen. Neem het hem ook eens kwalijk: een vreemde vent die je van alles wat je kent berooft en ook nog eens de baas over je gaat spelen: niet echt een basis voor een vruchtbare vriendschap!
's Avonds zijn we met z'n allen naar de Taipei 101 geweest: een 509 meter hoog (zonder antenne 449 m) gebouw met op de 89ste verdieping een uitkijkplatform. Henry Wang, een voormalige medewerker van CSS (protestant kindertehuis in Taipei) die nu zijn eigen "Good News Limousine Service" heeft, reed ons daarheen. Ook hij heeft nog even tegen Micha aangepraat en vanaf dat moment heb ik Micha ook niet meer in negatieve zin gehoord. Er kwam weer toenadering en uiteindelijk heeft hij heerlijk met een elektronische gids over de verdieping gezworven, steeds controlerend of ik wel in de buurt was. Voor mij was het een wonder. Wat Henry hem precies heeft toegevoegd weet ik niet, maar het werkte wel!
Daarna hebben we gegeten bij de Pizza Hut. Het buffetrestaurant waar we eerst wilde eten was dicht, maar ook bij de Pizza Hut kon uit diverse gerechten gekozen worden. Micha at als een dijkgraver: twee stukken kip, een pizza slice, salade en twee strawberry gelly toetjes. Als ik opstond controleerde hij wat ik ging doen: hij begreep klaarblijkelijk dat hij echt op me aangewezen leek te gaan zijn.
Om een uur of negen gingen we naar bed. Om nachtelijk vertrek onmogelijk te maken heb ik de deur van de hotelkamer met koffers gebarricadeerd. Dat bleek onnodig: Micha sliep als een os. Ik niet. elk zuchtje, elke draai maakte me wakker.

27 januari 2008
De volgende ochtend was ik dus redelijk afgemat en ik moest nog een hele dag! Dominique zou de stempels ophalen, Marian en Heleen trokken zich terug op de kamer (Heleen voelde zich, door de emoties, niet 100%), dus wij gingen iets anders doen. Het was gelukkig droog. Micha had manen gelijk een leeuwenkoning, dus mijn eerste gang was naar een kapper. Een Taiwanese jongedame heeft Micha geknipt, waarna we het stadspark opzochten. De speeltuin was nat en dus weinig favoriet, alhoewel de door mij drooggewreven glijbaan en de schommel nog op wat aandacht mochten rekenen. Verder bezochten we een boeddhistisch tempeltje, waar we wat wierook hebben gebrand om uiteindelijk uit te komen bij een plek waar het wemelde van de duiven. Daar ontwaarden we ook een eekhoorn, die zo tam bleek te zijn als het maar zijn kon. En hij/zij niet alleen, de hele familie was dat ook. Een oude man had pinda's bij zich en Micha kreeg zoveel pinda's als hij maar wilde om de eekhoorns te voeren. En dat ging prima! Een eekhoorn at uit zijn hand, voor de rest legde hij de lekkernijen op afstand neer.
's Middags hebben we de McDonald's opgezocht, waar Micha een happy meal verorberde. Daar hou je een leuk cadeautje aan over: in zijn geval een elektronisch spelletje van een motorracer. De rest van de middag hebben we gewinkeld en op de kamer doorgebracht, ook alweer vanwege het slechte weer. Om kwart voor vijf reed een medewerker van Henry voor, die ons naar het vliegveld bracht. Om acht uur ging de Boeing 747-400 de lucht in, op weg naar Hongkong. Bye bye, Taiwan! Om half elf landden we in Hongkong: de thuisreis was begonnen!

28 januari 2008,
Om 00:30 uur vertrokken we weer van Hongkong Airport, in een Airbus A340, eenzelfde vliegtuig als waar we drie dagen eerder mee aankwamen. Micha heeft geslapen als een roos. Voor mij was het allemaal wat minder feestelijk: de tweede nacht dus geen oog dichtgedaan. Dan is elf uur vliegen lang hoor, wetende dat we om 06:00 uur Nederlandse tijd zouden aankomen en nog een volle dag voor ons zouden hebben! De reis verliep, op wat turbulentie boven Siberië na, zeer voorspoedig en om 06:00 uur landden we op Schiphol!
Zo'n aankomst is een heel speciale aangelegenheid. Directe gezinsleden mogen achter de douane. In het vliegtuig wachtten we totdat iedereen is uitgestapt, waarna we de slurf inlopen. Het mooiste moment is het moment waarop we halverwege de slurf zijn. Daar staat mijn gezin te stralen. Micha die mij meetrekt om naar zijn moeder en zijn broertje te gaan. Zoals ik beloofd had, knuffel ik Guido als eerste (uitgebreid!), om daarna pas mij aan mijn vrouw en de omgeving te wijden. Door Meilingers en een hostess van Schiphol worden foto's gemaakt.
Na door de douane te zijn gegaan en de bagage te hebben opgepikt, staan we oog in oog met familie, vrienden en bekenden: Erika, Gert, Marc van der Aart met zijn dochters Rosalin en Yente (met wie Guido nog in het kindertehuis heeft gezeten), Julia en Arnout en mijn ouders: ze zijn er allemaal. Micha vindt de belangstelling wat overweldigend: bij Délifrance, waar Meiling altijd na afloop verzamelt, kijkt hij dan ook een beetje "opgesloten" voor zich uit. Het cadeautjes geven gaat een beetje langs hem heen evenals de uitreiking door Olga aan Dominique Geels,van een beeld (Familie) wat zij heeft gemaakt als dank voor het werk wat Dominique heeft verzet en de hulp en ondersteuning die zij tijdens de adoptieprocedure heeft geboden. Dominique is er zeer verguld mee.
Na afloop, we leven dan rond kwart over acht, pakken we een taxi naar huis. De taxi diende twee doelen: lekker makkelijk en alle bagage kon tenminste mee. We lopen eerst even door het huis heen, om Micha te laten wennen. Daarna gaan we op snor voor nieuwe schoenen voor Micha. Hij heeft sportschoenen mee uit Taiwan waarin hij een vreselijke zweetvoetenlucht weet te ontwikkelen. In Zeist scoren we twee paar kinderschoenen en en passent ook nog een basketballring met -net en een basketball.
Thuisgekomen overvalt me de moeheid. Huilend val ik in slaap. Guido weet niet wat hem overkomt en buigt zich bezorgd over me heen. Als ik hem vertel dat ik gewoon erg gelukkig ben en dat dit vooral komt omdat hij me heeft geleerd hoe ik me van vader naar papa heb weten te ontwikkelen is het goed. Een paar uur later word ik wakker om te eten. Om zeven uur slaap ik weer, om 's morgens om acht uur pas weer wakker te worden...

5 oktober 2007: Raften in Zoetermeer en een nieuwe fiets
Eén van de doelstellingen in het kader van Best Year Yet was om een uitje te hebben met de afdeling "waarin lol en samenwerking centraal staan". Gekozen werd voor raften bij Dutch Water Dreams in Zoetermeer. Van de zestien medewerkers waren er drie niet op komen dagen (één met vakantie, één ziek en één met een sterfgeval in de familie). Vijf medewerkers hielden, vanwege blessures of anderszins) de voeten graag op het droge. Acht medewerkers, incluis ikzelf, zochten het water wel op. Op samenwerking komt het in zo'n raft overigens wel aan: luisteren naar de commando's, juist acteren en elkaar niet in de weg zitten: daar gaat het om. Voor mij was het een kort tochtje: na de verplichte zwembeurt kwam, bij de derde bocht al, een onvrijwillig bad in de -inderdaad- woelige baren. De samenwerking moet ergens hebben gefaald! Met als resultaat: een verstuikte (middel)vinger. Voor mij exit boottochtje, maar de rest heeft het drie à vier rondjes volgehouden. Twee collega's hebben ook een onvrijwillig nat pak gehaald; de overige vijf hielden het droog. Na afloop een borrel en daarna uit eten bij pizzeria "Bella Torino" in Zoetermeer. Al met al een geslaagde dag, voor herhaling vatbaar.
Bij thuiskomst een verrassing: mijn nieuwe herenrijwiel is gearriveerd! Sinds gisteren ben ik in het bezit van een Gazelle Toer Populair 115. Een jubileumexemplaar, gelimiteerde oplage. Ik heb nummer 576 van de 3000 geproduceerde exemplaren. Een echt ouderwets herenrijwiel met groot (61 cm) frame, lederen "Brooks" zadel met dito zadeltas en lederen handvatten. Een strak zwart gelakte fiets, inclusief de velgen. Leverkleurige banden maken het af! Piet Hein Donner zou ervan gaan kwijlen. Voor minister Donner en andere geïnteresseerden: dit is 'm dan:

Hiermee verplaats ik me dus elke dag als ik in Utrecht werk. Genieten!

15 september 2007: We krijgen er een kind bij!
Onze tweede zoon komt! Eerlijk gezegd hadden we niet meer op zijn komst gerekend. Het duurt nog maar vier maanden voordat ik 46 ben, en dan valt onherroepelijk de vlag. Ook mag het leeftijdsverschil niet groter zijn dan op de kop af 40 jaar. Micha is 39 jaar, 11 maanden en 2 dagen jonger dan ik. Het past dus allemaal! Gevolgen: de studie kan even in de ijskast, want er gaat een hoop veranderen: naast het werk, wat nieuw en (in de positieve betekenis van het woord) inspannend is, moeten we de kinderkamer opknappen en hebben we flink wat regel- en gedoedingen om de adoptie in goede banen te leiden. Niet alleen de administratieve afhandeling (nodig om alles ook echt zorgvuldig te doen), maar ook onze eigen voorbereidingen. Guido krijgt er een broertje bij. Voor hem verandert er dus veel: niet alleen meer álle aandacht voor hem, maar leren delen. Regelmatige uitwisselingen van foto's tussen Taiwan en Nederland (kunnen we op papier aan elkaar wennen!), maar ook notariële stukken, naar de Rechtbank voor legalisatie, Rondje Den Haag (stempels halen bij het Ministerie van Justitie, Ministerie van Buitenlandse Zaken en het Taiwan Representative Office). Daarna de foto's en rapporten (hoe gaat het met hem, wat eet hij, is-ie ziek geweest, groeit-ie goed?) en daarna de reis, de verblijfsvergunning, de feitelijke adoptie (advocaat en rechtbank) en uiteindelijk zijn Nederlandse paspoort. Dan zijn we weer driekwart jaar verder... Maar... wat een feest: onze tweede zoon komt!
Op de 15e hebben we de stukken doorgenomen bij Dominique Geels en Frans Meijnster thuis in Oud Beijerland. Dominique en Frans zijn van de stichting Meiling, zij begeleiden voor ons de adoptie van Micha. Nadat we drie uur bij hen thuis hadden doorgebracht (dat is het mooie van Meiling: je bent geen nummer, er is persoonlijke aandacht en je ontwikkelt een band met de "medewerkers") zijn we wat gaan eten bij een Chinees in Rotterdam (Tak Lee, Jacob van Campenplein). Een aanrader! Wij waanden ons in China. Naast ons gezin waren er vier Nederlanders en verder alléén maar Chinezen! Iemand van de Chinese school vierde zijn of haar verjaardag. Onderstaand een filmpje, om de sfeer te proeven (dubbelklik op de foto, ga in het album naar de film van het Chinese restaurant).


7 september 2007: Cadeau van Lucas
Van Lucas van Meer een hele mooie litho gekregen voor op mijn kamer in Den Haag, ingelijst en wel én met een mooie opdracht. De kunstenaar is Wim Heesakkers. Het kunstwerk heet "Open Minded" en drukt de filosofie uit van het bedrijf waar Lucas een partnership heeft. Ik ben er zeer verguld mee, zeker met de mooie woorden achterop de lijst. Dank Lucas!


18 augustus 2007: Eerste week als manager
Zo, de eerste week zit erop. Ondergedompeld in alles wat de afdeling allemaal vermag. Hoe doe je de planningen, met wie heb je overleg, wat zijn de do's & don'ts? Mijn voorganger heeft vandaag afscheid genomen en nu sta ik er dus in mijn uppie voor. Uitdagend. Veel hangt af van samenwerking met medewerkers en directe collega's. En dat zit zeker goed!
En Guido heeft zijn proefexamen voor zijn Zwemdiploma A gehaald. Afzwemmen is dan een formaliteit (leuk uitje voor de ouders en grootouders)! Hij was erg zenuwachtig, maar heeft het dan toch gered. Trots als een pauw meldde hij dat-ie het dan toch voor elkaar had. Die mooie fonkelnieuwe fiets in de garage is nu helemaal van hem! Foto's van het afzwemmen vind je onder "foto's".
Nog iets over het werk: op mijn kamer in Utrecht (daar zit ik het meest) hangt nu het drieluik dat Olga begin dit jaar geschilderd heeft. Het staat er fantastisch. Voor mijn Haagse zetel volgt nog een doek. Wil je meer weten over Olga's werk? Kijk op www.olgavandervorst.com.