Examen met een hele grote verrassing!

 
Guido en Micha hebben vandaag taekwondo-examen gedaan. Vooraf was dat best spannend. Beide mannen hadden de witte band en moesten op voor de gele slip. Enoch Martial Arts (www.enochmartialarts.nl), de school waar Guido en Micha hun trainingen volgen, is heel serieus met deze sport bezig. Alle aspecten komen aan bod, inclusief de theorie. Voor een niet erg lezensvaardig mannetje van negen al een flinke hindernis. Daarnaast moeten alle vaardigheden voor het examen worden meegenomen. Bij elkaar duurde het examen dan ook drie uur. De verrassing kwam na afloop. Het is geen Wet van Meden en Perzen dat toelating tot het examen betekent dat je het examen ook haalt. Je kunt alle oefeningen voor de gele band doen, maar dat betekent niet dat je die krijgt, als je "nog maar" wit hebt. In principe doorloop je alle stadia. Vier jongens op het examen deden het zó goed, dat ze toch direct de gele band kregen. Guido én Micha waren twee van die vier. Iedereen apetrots, incluis papa. Bijgaand een impressie van de dag. Op de fotopagina (www.tonsimon.eu, klik op Foto's)vind je alle foto's!

Alweer een jaartje ouder!

Time flies when you're having fun! De 13e ben ik weer een jaartje ouder geworden en ondanks dat ik me geen 49 voel, zit ik nu wel in mijn vijftigste levensjaar. Het gaat snel!

Van alle cadeaus die ik heb gekregen was die aan de ontbijttafel toch wel het leukst: drie bonnetjes waarin Guido, Olga en Micha mij een etentje aanboden bij de Italiaan in Wijk bij Duurstede. Guido betaalde het voor-, Olga het hoofd-, en Micha het nagerecht. Omdat mijn neef Tristan en zijn aanstaande Vicky op mijn verjaardag kwamen eten (heel gezellig geweest!), heb ik de bonnen op de veertiende laten verzilveren. Ondanks dat het koopavond was in Wijk, waren we, op één stamgast na, de enige bezoekers. Lekker gegeten. Mijn gerechten werden alle opgediend met iets feestelijk (parasolletje, sterretje, dat soort werk). En wat een leuk gezicht dan om mijn mannen met een serieus gezicht € 8,= de man af te zien rekenen. Pinnen natuurlijk, want als rechtgeaard kind van deze tijd heb je natuurlijk een PIN-pas.

's Avonds heerlijk gaan slapen. Mag ook wel, want het was een erg hectische week, vooral op het werk. Hopen dat ik de volgende week weer aan datgene toekom wat ik in de planning had staan!

Een nieuw jaar, met een goed voornemen

Vandaag is 2011 begonnen. 2010 Is een enerverend jaar geweest. Pa's ziekte (en gelukkig zijn herstel) en de perikelen rond Micha's schoolgang hebben, naast een toch redelijk drukke baan, veel energie gekost. De consequentie was onder andere het niet bijhouden van mijn blog. Het moet niet gekker worden: maar daar heb ik zelfs kritiek op gekregen. Klaarblijkelijk zijn meer mensen geïnteresseerd in het leven en welzijn aan de Kerseboomgaard dan ik me vooraf had voorgesteld. Eén goed voornemen voor 2011: het bijhouden van dit blog.

Micha's schoolperikelen
Aldus beginnen we met de rest van 2010. in de kop zei ik het al: de perikelen rond Micha's schoolgang. Onze Micha is als zesjarige vanuit Taiwan in Nederland aangekomen. Als zesjarige zit je al in een systeem. in Nederland (en veel andere landen, waaronder Taiwan) ben je dan al schoolgaand kind. Dan heb je al kennis gemaakt met taal. Je kunt al praten, bent in staat om je wensen en behoeften kenbaar te maken en je hebt zelfs de eerste stappen gezet op het gebied van lezen en schrijven. Als je dan op je zesde wordt weggehaald uit Taiwan, feitelijk wordt ontworteld, en opnieuw wordt "geënt" in Nederland, dan heb je een mentaal een behoorlijke klus te klaren.
Als ouders probeer je je kind zo goed mogelijk in de vaart der volkeren op te stuwen. Tenminste: wij wel. Na ampel beraad thuis kozen we ervoor om Micha in te laten stromen in groep 3 van de school waarop zijn broer Guido al les volgde.
Er was één belangrijk verschil tussen Guido en Micha: Guido had twee jaar de tijd om te "kleuteren", Micha mocht meteen aan de bak in groep 3. Daar ligt de focus op prestatie. Achteraf bezien wellicht niet zo'n handige keuze, omdat Micha én moest wennen aan zijn nieuwe situatie én direct prestaties moest leveren. De verwachting van ons 9en van school) was dat Micha er met wat extra begeleiding er zou moeten kunnen komen.
Die begeleiding bleef binnen het klaslokaal echter achterwege. Buiten de klas gebeurde er wel wat, maar pas bij de afsluiting van groep drie kwam ter sprake dat een overgang naar groep 4 toch wel wat moeilijk zou kunnen worden. Toen werd het hele arsenaal aan ondersteuning (logopedie, remedial teaching, aparte lesprogramma's uit het rek getrokken. Micha was daar echter nog helemaal niet aan toe. Hij was nog bezig met te accepteren dat hij uit Taiwan was weggehaald en dat hij, geheel zijns ondanks, kaaskop was geworden. Hij moest nog accepteren dat die vreselijke man die hem uit Taiwan had gehaald vanaf nu zijn vader zou zijn. En wanneer dei man (ik dus) zijn papa zou worden: er was er maar een die dat zou uitmaken: Micha zelf dus. En hij vond dat de tijd nog lang niet rijp was.
Dat duurde dan ook nog wel even. Eigenlijk is het pas de laatste vier maanden dat Micha uit zichzelf op schoot kruipt en zijn papa uit zichzelf betrekt bij wat hij wil of doet. In die zin is er gelukkig heel veel gewonnen.
Dat Micha het moeilijk had, dat viel op school wel op. Maar hun voorstel: speciaal onderwijs, dat was voor ons niet één, maar wel honderd bruggen te ver. Belangrijk voor een adoptiekind is de consistentie van zijn omgeving. Wat niet mag gebeuren is dat er wéér een wijziging komt, waarin het adoptiekind de drijvende factor is. Wij wilden dus niet en pleitten voor doubleren in groep 4. Pas nadat we daar een hoogleraar met als specialisatie adoptie tegenaan hadden gegooid, ging de school overstag. Micha zit nu dus weer in groep 4 en kan redelijk meekomen. Ondertussen oefenen we (en vooral Olga, en óók Guido) met Micha om met name zijn leesvaardigheid op peil te brengen. Elke vorm ban onderwijs vraagt om taalbegrip: kunnen lezen en interpreteren wat er staat. Technisch en begrijpend lezen dus. En dat technische lezen is randvoorwaardelijk voor het begrijpende lezen. Micha begint nu de aansluiting te vinden.
Als laatste: het rugzakje. Om op school te blijven is extra begeleiding nodig. de school kan een paar uur per week leveren, maar intensievere begeleiding, vanuit een instituut voor speciaal onderwijs, moet van buiten komen. En dat moet worden betaald. Dat heet een rugzakje en kan worden toegekend als er zware taalproblemen zijn. de verwachting was dat dit het geval zou zijn voor Micha, maar inmiddels weten we dat het verzoek zal worden afgewezen: het is een zogenaamd tweedetaalprobleem. Een probleem in relatie tot de tweede taal, terwijl Micha, in tegenstelling tot veel Turkse, Marokkaanse en andere geïmmigreerde kinderen, geen eerste taal meer heeft. An sich kunnen we de beslissing billijken, maar we vrezen weer voor de de batten met school. Alles bij elkaar gaat hier flink wat tijd, maar ook energie in zitten. dat zal in 2011 niet minder worden. Ons ventje is dar echter meer dan waard!

Taekwondo
Naast tennis (voor Guido en tegenwoordig ook Micha) en judo (Micha) beoefenen onze beide mannen taekwondo: een Koreaanse zelfverdedigingssport die uitgaat van het ontwikkelen van het zelfvertrouwen. Micha en vooral Guido zijn daar heel serieus mee bezig en gaan in januari voor het eerste examen op. Berichten met foto's volgen. Nog even een bekentenis: ze doen dat omdat ik geen zin had om iedere zaterdag vroeg mijn bed uit te moeten voor voetbal (en dan heb ik het niet eens over de bijkomende ellende als bardiensten en dergelijke). Ook vaders en moeders hebben eigen hobby's en willen daar tijd voor hebben. In Bunnik konden ze als tweede/derde sport taekwondo doen. En gelukkig vinden ze het maar wát leuk.

Goed nieuws!!!!

Vandaag kregen we de uitslag van het ziekenhuis binnen: Pa is schoon! Fantastisch nieuws dus. We zijn op vakantie, maar de vreugde is er niet minder om. Zodra we terug zijn (22 juli) reizen we af naar Schiedam om het echt te vieren. Pa is de 27ste jarig: we mogen weer terecht hopen op vele jaren erbij!

Drie maanden verder...

Inmiddels zijn we drie(!) maanden verder. In die drie maanden is veel gebeurd. Pa heeft, bij de tussentijdse evaluatie (halverwege de behandeling), te horen gekregen dat hij boven verwachting vorderingen heeft gemaakt: 80% van de slechte cellen zijn verdwenen. De verwachting is dat hij, nadat de behandeling in zijn geheel is afgerond, volledig zal zijn hersteld. Op 29 juni zouden we dan moeten weten hoe de vlag erbij hangt, maar de artsen hebben er zeer veel vertrouwen in. Pa is inmiddels ook zes kilo aangekomen (dat gaat dus ook goed), ondanks dat hij niet veel meer eet dan de door ma gemaakte (gelukkig erg vette) soep en wat supplementvoeding van de firma Nutricia.

Micha mag op de Camminghaschool blijven. Dat lijkt normaal, maar kort nadat mijn vader ziek werd, zijn we door school benaderd met de mededeling dat "het voor Micha beter was dat hij naar het Speciaal Basis Onderwijs (SBO) zou gaan". Daar zouden ze hem betere ondersteuning kunnen geven opdat hij de taal sneller machtig zou worden en dan sneller aansluiting zou kunnen vinden bij zijn leeftijdsgenoten. Allemaal prima, dachten wij, maar zijn leerprestaties zijn nu niet het belangrijkst, dat is het vermogen om zijn eigen plek, zijn eigen ik te kunnen vinden. Daar moet Micha nog veel energie in steken om dat voor elkaar te krijgen. We hebben veel gesprekken gevoerd op school en uiteindelijk hebben we, na een consult bij professor René Hoksbergen (emeritus hoogleraar adoptie aan de Universiteit Utrecht) de knoop doorgehakt: geen SBO voor Micha, maar een jaar doubleren. Voor Micha is de eigen omgeving en het snel aan kunnen knopen van contacten (vriendjes in de buurt) veel belangrijker dan de leerprestaties. Of, zoals Hoksbergen het uitdrukte: die jongen heeft daar nog helemaal de ruimte niet voor. Wel moeten we naar extra taalonderwijs en een rugzakje omzien. Daar willen we zeker moeite in steken, maar het belangrijkste is dat Micha gewoon zichzelf kan blijven. Heel belangrijk voor zijn ontwikkeling!

Afsluiten met een leuk bericht: mijn vrouw Olga heeft haar eerste beeldhouwtentoonstelling gehad, samen met vier andere vrouwen in het Amati Art Center in Bunnik. Een eclatant succes. Olga heeft twee beelden weten te verkopen, maar belangrijker nog is dat ze een hoop lol heeft gehad. Kijk voor haar werk op www.olgavandervorst.com.

En last but not least: ik heb op 30 mei een rit georganiseerd met mijn mede Mercedes W123-liefhebbers. De week voor de rit schitterend weer, op de dag zelf regenden we van de weg af. Deskondanks allemaal prima geslaagd. Een uitgebreid verslag van de "Rit door het Groene Hart" vind je hier, op de site van het W123-forum (www.w123.club.nl).

Even geduld a.u.b.

Vandaag is het gesprek met de oncologieverpleegkundige geweest. De teneur: pa is te zeer verzwakt om naar huis te gaan, laat staan om de behandeling voort te zetten volgens het nu geldende schema. Voorlopig blijft hij dus nog in het ziekenhuis. Hij mag pas naar huis als hij voldoende eet en drinkt. Als het zover is, dan volgt eerst nog een gesprek met de "transferverpleegkundige" (iemand die de begeleiding van ziekenhuiszorg naar thuiszorg of verpleeghuis voor zijn rekening neemt). Allemaal van later zorg. Eerst aansterken maar.
De oorzaak van de extreme misselijkheid van mijn vader is niet achterhaald. Chemo veroorzaakt misselijkheid, maar niet in de mate die pa ervaart, zeker niet met de heftige contracties die daarmee gepaard gaan. Kortom: we wachten af. Dat frustreert wel, maar aan de andere kant: het ziekenhuispersoneel doet zijn stinkende best. Je druk maken om dingen die je kunt veranderen heeft zin, hier is echter niet veel aan te doen. Geduld is een schone zaak. En pa knapt weer op, dus we hebben gewoon even geduld!

 

Roller Coaster

Het verblijf in het ziekenhuis heeft pa goed gedaan. De sondevoeding heeft hem laten aansterken en ook zijn eetlust is toegenomen. De chemobehandeling is weliswaar uitgesteld, maar met slechts twee dagen, in plaats van op 1 maart is hij op 3 maart aan de infusen gegaan.
Ook na de chemo ging het beter: en de bedoeling was dat hij op 8 maart thuis zou komen. Dat ging niet door, omdat de problemen van eerst zich herhaalden: pa houdt niets binnen en zelfs de sondevoeding sneuvelde. Zijn maag verdraagt het eten en drinken niet. Toen ik mij gisteren meldde lag daar een breekbare, oude man. Zuur, omdat pa zich echt aan het terugvechten was, strijdlust toonde. De psychologische dreun die hij (en zijn omgeving!) krijgt van het weer last hebben van de chemobehandeling en het vooruitzicht dat er nog zes zouden moeten volgen stemt niet vrolijk. Natuurlijk is er ook de angst wat er gebeurt als het mis gaat en pa is alleen thuis met ma: ma is niet de meest fitte 70-jarige en ik zit op een dikke 70 km afstand. Een ongelukje 's nachts heeft dan ook direct grote gevolgen. Morgen hebben we een gesprek in het ziekenhuis om alles maar even door te nemen. Aan de zorg in het ziekenhuis ligt het niet, daar heb ik alleen maar goede woorden voor over. Maar het belangrijkste is: mijn zorg was onterecht. Pa vecht! En dat doet hij ook bij tegenslagen!